خاطرات مردان انقلاب از ایام الله فجر 2
دوشنبه 17 بهمن 1390
هجرت سرنوشت ساز
گفتگو با حبیب الله عسگراولادی
حدود یك ساعت گذشت و امام تشریف آوردند، وضو گرفته بودند. وقتی نشستند به تهجد مشغول شدند و آرامش خاصی داشتند. اما همگی ما نگران بودیم كه وقتی وارد مرز می شویم نكند هواپیمای ما را بزنند. عمدتاً یك وضع روحی فوقالعاده بدی داشتیم، كسی در چهره اش رنگی نبود غیر از امام كه آرامش خاصی داشتند و مشغول ذكر بودند. وقتی از مرز تركیه وارد ایران شدیم، یكی دو هواپیمای فانتوم اطراف هواپیمای ما را احاطه كردند، نگرانی همه ما بیشتر شد، اما الحمدلله اتفاقی پیش نیامد و آن هواپیماها هم رفتند.
حركت امام به سمت ایران باید در روز پنجم بهمن صورت میگرفت ولی چون فرودگاه مهرآباد بسته بود، پرواز انجام نشد. امام در روز نهم فرمودند كه ما به تهران میرویم. خدمت ایشان عرض كردند كه آقا راه بسته است و ممكن است وقتی از مرز ایران وارد شدیم ما را بزنند، ولی امام مصمم بود كه به ایران بازگردد. روز دهم دوستان تلاش كردند و دو هواپیما تهیه كردند. امام پرسیدند كه مگر چه تعدادی هستیم، عرض كردیم تعدادمان از یك هواپیما بیشتر است و ناچار شدیم دو تا هواپیما بگیریم. امام فرمودند یك هواپیما كافی است، تعدادی را كم كنید. آن روز من در همان چمن رو به روی منزل حضرت امام نشسته بودم كه شهید عراقی با یك حالت ناراحت و بغض كرده پیش من آمد و گفت: «میدانی چه شده؟» گفتم: «چه شده؟» گفت: «من و تو را از هواپیما حذف كردند. من كه نمیتوانم تحمل كنم امام سوار هواپیما بشود و من همراه او نباشم. این هواپیما هواپیمای شهادت است و من باید همراه ایشان باشم». من هم كمی ناراحت شدم و به ایشان گفتم: «من نمیدانم چه میشود ولی میدانم امام قولی كه داده، بیاساس نیست». شهید عراقی گفت: «مگر چه قولی دادهاند؟» گفتم: «فرموده بمانید، انشاءالله با هم میرویم». من به اینكه با امام هستیم شك ندارم». ایشان گفت: «تو به این چیزها خیال خودت را راحت و خوش كن و رفت». هنوز یكی دو ساعت نگذشته بود كه شهید عراقی شادمان پیش من آمد و گفت: «میدانی چه شده؟» گفتم: «نه! چه شده؟» گفت: «امام وقتی فهرست كسانی كه قرار بود سوار هواپیما بشوند را دیدند، چند نفر را حذف كردند و من و تو را به لیست اضافه كردهاند؛ حتی جای نشستن را مشخص كردهاند، صندلی سوم پشت سر خودشان». گفتم: «من كه به شما عرض كردم امام قول داده و میدانستم امام بیپایه و اساس قول نمیدهد».
غروب یازدهم بهمن برای حركت به سمت ایران به فرودگاه رفتیم. جمعیت زیادی از كشورهای مختلف اروپایی و اسلامی آنجا جمع بودند و یكپارچه ابراز احساسات میكردند. وارد هواپیما كه شدیم امام در صندلی جلوی هواپیما نشستند و بنده هم صندلی سوم پشت سر امام. هیچ كاری هم نداشتم و فقط حالات امام را نگاه میكردم، ولی شهید عراقی و حاج سید احمد آقا دو یار و مددكار و دو بازوی امام بودند. شهید عراقی با اینكه جایش كنار من بود، از اول پرواز تا آخر پرواز ننشست و پیوسته مشغول خدمت بود. مقداری از شب كه گذشت خلبان آمد خدمت امام و عرض كرد كه اگر میل داشته باشید، میتوانید بروید و بر روی تخت من استراحت كنید. خوب بعضی از كسانی كه در آنجا بودند، از روی نگرانی كه نكند برای امام نقشهای كشیده باشد، گفتند كه مصلحت نیست و امام نباید برود و بعضی هم گفتند كه خود امام باید تصمیم بگیرند. امام فرمودند: میروم كمی استراحت كنم. من و تعدادی دیگر حركت كردیم كه همراه ایشان برویم، امام فرمودند: همه سر جای خود بمانید و لازم نیست. فقط سید احمدآقا و شهید عراقی ایشان را به محل استراحت بردند كه امام به آنها نیز فرموده بود بروید و آنها نیز بیرون آمدند، ولی همگی مراقب بودیم. حدود یك ساعت گذشت و امام تشریف آوردند، وضو گرفته بودند. وقتی نشستند به تهجد مشغول شدند و آرامش خاصی داشتند. اما همگی ما نگران بودیم كه وقتی وارد مرز میشویم نكند هواپیمای ما را بزنند. عمدتاً یك وضع روحی فوقالعاده بدی داشتیم، كسی در چهرهاش رنگی نبود غیر از امام كه آرامش خاصی داشتند و مشغول ذكر بودند. وقتی از مرز تركیه وارد ایران شدیم، یكی دو هواپیمای فانتوم اطراف هواپیمای ما را احاطه كردند، نگرانی همهی ما بیشتر شد، اما الحمدلله اتفاقی پیش نیامد و آن هواپیماها هم رفتند. با فاصلهی كمی خبرنگارهایی كه در انتهای هواپیما سوار بودند، برای مصاحبه به قسمت جلو و خدمت امام آمدند. یك خبرنگار كه شاید آمریكایی بود، پرسید: «شما به عنوان مقتدرترین انسان در حال وارد شدن به ایران هستید، لطفاً بگویید چه احساسی دارید؟» امام فرمودند: «هیچ». این خبرنگار خیال كرد كه یا حرفش را نتوانسته است برساند یا بد ترجمه كرده و یا امام متوجه نشدهاند سؤالش چه بوده، برای همین مجدداً پرسید: «شما در طول تاریخ ایران به عنوان مقتدرترین انسان در حال وارد شدن به ایران هستید، از این ورود مقتدرانه چه احساسی دارید؟» وقتی كه ترجمه كردند امام فرمودند: «هیچی» و آهسته ادامه دادند، «الا ان اقیم حقا و ابطل باطلاً»؛ مگر اینكه حقی را استوار كنم و باطل را سرنگون سازم.
منبع:خاطرات حبیب الله عسگراولادی، تدوین سید محمد كیمیافر، تهران:مركز اسناد انقلاب اسلامی، 1389، صص236-234.
ديدگاه ها : 0 نظرات
